Een bewogen tijd in Tanzania!

Hallo allemaal,

Zoals mijn baardje en mijn haren flink groeien blijf ik als persoon ook alsmaar groeien! 😉 Ik heb inmiddels de "30" aangetikt en ik heb mijzelf weer mogen verrijken met bijzondere ervaringen. Vele van mijn dromen zijn in Tanzania uitgekomen maar helaas heb ik ook moeilijke momenten gekend. Het was een bewogen tijd...

We waren gebleven in Dar es Salaam (Tanzania), waarvandaan ik via Nyamisati naar Mafia Island ben gereisd. Dit eiland is vrij onbekend bij de toerist en het is een hels avontuur om er op een "budget manier" te geraken. Net als alle locals moest ik in afwachting op de overtocht een nacht op straat slapen, en uiteindelijk (volgens Afrikaanse gebruiken met 2 uur vertraging) was om 5 uur 's-ochtends de boot klaar voor vertrek. Ofja boot? Het was meer een vluchtelingenboot zoals jullie die kennen van tv!! 😜 Nee het was niet bepaald veilig (er waren geen reddingsmiddelen), we werden ergens onderin het dek weggestopt (het was overduidelijk bomvol en zelfs in alle gangpaden lagen mensen), de boot schommelde alle kanten op (ik zag zeker de helft van de mensen spierwit wegtrekken en een zakje gebruiken 😉), een gehoorkap zou geen overbodige luxe zijn geweest (voor het brullende geluid van de motor) en mijn levensverwachting is met enkele jaren afgenomen (ik hield mijn t-shirt voor mijn neus omdat er uitlaatgassen in de ruimte vrijkwamen en ik naast de stinkende walm van de wc zat 😜). Ohja, en dan vergeet ik nog bijna de volgestampte kleine bootjes (ik viel bijna overboord) die werden ingezet als taxi omdat de pier nooit is afgemaakt! 😉 Ik had mij natuurlijk erop ingesteld dat de boottrip geen comfortabele trip zou worden maar zelfs voor mij was het 4 uur bikkelen! 

Maargoed, waarom slaap ik ook alweer op straat als een zwerver en neem ik een vluchtelingenbootje met mensonterende omstandigheden? 😉 Juist ja, om mijn dromen te verwezenlijken! 😄 Op Mafia Island is er weer één in vervulling gegaan en dat is het zwemmen met een walvishaai. Het stond al zo lang op mijn bucket list en uiteindelijk is het gelukt! Het gevoel om zij aan zij in het water te zwemmen met de grootste vis ter wereld is geweldig! Ik moet wel bekennen dat ik hem eventjes kneep toen de walvishaai zich abrupt omdraaide en hij met zijn grote bek geopend recht op mij af kwam!! Maar gelukkig zwom hij net onder mij door, hoewel ik hem daarbij wel per ongeluk met mijn vin aantikte omdat ik hem niet geheel kon ontwijken!! 😜 Wow, zonder twijfel was dit één van mijn meest spectaculaire natuur momenten!

Sowieso was mijn tijd op Mafia Island heerlijk! 😄 Het is een waar paradijsje en ik zag dagelijks slechts een handjevol aan toeristen. Als ik een dagje eropuit ging voor een strandwandeling dan kwam ik hier en daar een verdwaalde visser tegen, maar buiten dat was ik omgeven door palmbomen, mangroves, het fijne strand en het geluid van de Indische oceaan. Het eiland verkennen met een brommer was een al net zo mooie belevenis. In alle "dorpjes" zwaaiden de kindertjes ietwat verlegen naar mij en werd ik door voorbijgangers vriendelijk begroet. Ik blijf het benoemen, het is indrukwekkend om te ervaren hoe dat de mensen hier leven. Ik bedoel maar, ik raakte met een brommer taxi chauffeur aan de praat en ik vroeg hem hoeveel zijn doel is om op een dag te verdienen, waarop hij antwoordde: "12.000 Shilling" ( = €4,-). Ik reageerde met: "Als ik jou eens 12.000 geef dan neem ik jouw brommertje en heb jij mooi een vrije dag!" 😉 Denken jullie dat hij die dag iets heeft gedaan om wat bij te verdienen? Nee joh! Natuurlijk niet! Hij zat in de avond op dezelfde plek bij zijn vrienden als waar ik hem 's-ochtends gedag had gezegd. De luie donder! 😜 Mooi is ook om te zien dat de mensen op een eiland als deze een enorm hechte gemeenschap vormen. Iedereen kent elkaar en toen hetzelfde brommertje twee keer stil viel (gebroken ketting en defecte koppeling) kreeg ik hulp aangeboden uit alle hoeken. Natuurlijk sprak niemand Engels, maar uitvoerig communiceren is in zulke situaties helemaal niet nodig. Met handen- en voetentaal, mijn grote glimlach en mijn beperkt Swahilisch (Hakuna Matata) kom ik een heel eind! 😉 Wat dacht je trouwens dat mijn nieuwe maat ervan vond toen ik hem vertelde dat zijn brommer een nieuw onderdeel nodig heeft? Die maakte zich alleen maar zorgen om mij en wilde niet eens geld. "Hakuna Matata my friend!" 😃

Na deze prachtweek ging het verstand weer op 0. Ik had tegen mijzelf gezegd eens en nooit meer (en daarom op het eiland navraag gedaan naar vluchten), maar kijkende naar mijn budget moest ik toch weer de vluchtelingenboot terugnemen! 😜 Ook deze keer had ik het weer overleefd (het was net iets minder verschrikkelijk als de eerste keer 😉), en de dag erna kon ik op een comfortabele passagiersboot springen naar het bij jullie vast bekende Zanzibar. Wederom parelwitte stranden, palmbomen, een kraakheldere zee en strakke blauwe lucht. Als ik om mij heenkeek dan waande ik mij soms een miljonair die van zijn centen aan het rentenieren is. Wat een leven! 😉 Maar toch, toch was Zanzibar het gewoon niet voor mij. Het was denk ik een kleine cultuurschok waarbij ik ineens te veel witte mensen zag! 😜 Naar mijn mening waren er ook te veel ritselaars die denken dat het mogelijk is om mij een oor aan te naaien. Maar alle trucjes die ken ik echt wel! Hoe anders was alles op mijn geliefde Mafia Island waar ik amper toeristen zag en waar de locals mij altijd de faire prijs voorhielden. Het was dat ik in goed Valkenswaards gezelschap was, en ik het om die reden toch super gezellig gehad op Zanzibar! Bovendien heb ik gezwommen met een tiental dolfijnen iets wat ik ook nog nooit had gedaan! 😄

Vervolgens stond de beklimming van de mythische Kilimanjaro op de planning, met 5895 meter 's werelds hoogste vrijstaande berg. Samen met een koppeltje (die ik eerder op mijn reis al 2x ben tegengekomen) en vergezeld met 6 porters, 1 kok en 2 berggidsen ging ik de helse tocht van 6 dagen en in totaal 60km aan. Aan iedereen die nog nooit op grote hoogte is geweest, je kunt je niet indenken wat dit met de fysieke en mentale gesteldheid van een mens doet. Ik moest dagelijks hoogteziekte pillen innemen en er werd een klein medisch dossier bijgehouden zodat de berggidsen konden opmaken of ik hoogteziekte ontwikkelde. Nou mijn dossier kon niet duidelijker! 😜 Ik had al in de eerste dagen met alle verschijnselen (diarree, overgeven, verkoudheid, hoofdpijn, weinig eetlust en niet kunnen slapen) te kampen, en toen moest de slotklim na 4 dagen dus nog beginnen! 😜 Voor mij was echter het belangrijkste dat mijn zuurstofgehalte en mijn hartslag "klopte", en ik wilde daarom van geen opgeven weten! 😉 Ik wist ook dat de "Kili" niet gemakkelijk zou worden omdat ik niet de meest ideale voorbereiding achter de rug had! Je had me moeten zien! Alle andere toeristen zagen eruit alsof ze een hoogtestage in de Alpen achter de rug hadden. Maar ik? Ik had 2 weken zon, zee en strand gehad, en mijn berggidsen lachten mij uit omdat ik dacht met mijn backpackers kleren (ik trok laagje over laagje aan om het warm te hebben) de top te halen! De vraag of de "Kili" mij zou killen of dat ik de "Kili" zou killen leek dan ook lang in mijn nadeel uit te vallen, maar uiteindelijk heb ik het toch mooi geflikt! 💪🏻😃 Hoewel er boven 5000 meter 50% minder zuurstof in de lucht zit, en ik mijn vrienden zag omdraaien verliep mijn slotklim omhoog eigenlijk zonder weinig grote problemen. Het gevoel toen ik de top bereikte kan ik haast niet verwoorden. Ik besefte direct dat het een bijzonder moment was welke ik mijn hele leven zal koesteren! 😃 Weer een droom die is uitgekomen!!! 😄

Maar van vreugde was weinig sprake meer toen ik mijn afdaling inzette. Ik kreeg uit het niets een klap van de zon en de hoogte! Ik moest van mijn berggidsen die mijn gezondheidssituatie zorgelijk vonden afdalen naar het meest laaggelegen kamp omdat ik dringend behoefte had aan meer zuurstof! Dit betekende dat ik nog zo'n 4,5 uur moest afzien. Ik was niet de enige die er slecht aan toe was. Ik zag mensen halfdood naar beneden gaan en ik was jaloers op iemand die op een brancard naar beneden werd gedragen! 😜 Na een tweetal uur brak ik, en barstte ik in tranen uit omdat ik niet verder kon en niet meer wilde. Maar ik had geen keuze!!! Ik moest door!!!!!! Heeeeeeeeel langzaam, en met een wandelstok in de hand, daalde ik daarna af als een zwalkende dronkelap die er levensloos uitzag! 😜 Ik kon natuurlijk op dat moment nergens van genieten maar ik kan inmiddels heel hard lachen om mijn Kilimanjaro zombie gehalte! Het gevoel van het bereiken van het dak van Afrika overheerst en ik ben ongelooflijk trots op deze puike prestatie! 

Dacht ik alle pijn te hebben gehad. In de 2 weken na de Kilimanjaro moest ik bijna dagelijks naar het ziekenhuis in Moshi om mijzelf te laten verzorgen aan hele nare wondinfecties (vermoedelijk ontstaan door insectenbeten). Mijn middelvinger met een gapend gat was er het ergste aan toe en als ik een vinger niet kan missen dan is het deze! 😉 Geen zorgen, met veel goede zorg en antibiotica is alles uiteindelijk goed gekomen! Helaas kost zoiets wel geld maar ik weet ondertussen precies hoe het in Afrika eraan toegaat. Waar ik in Dar es Salaam bij een hotel al een bewaker had omgekocht (die zonder de receptie te verwittigen mij tegen gereduceerd tarief een hotelkamer gaf), daar lukte het mij dit keer om onder een $115,- ziekenhuisrekening uit te komen door de dokter $10,- toe te schuiven en hem tevreden te stellen met mijn backpack verhalen! 😜 Waarom heb ik in hemelsnaam een ziektekostenverzekering afgesloten? 😉 

in Moshi mijn thuisbasis voor die 2 weken verveelde ik mijzelf wel dikwijls, en om de tijd te doden heb ik daarom wat vrijwilligerswerk gedaan op een school. In Malawi speelde dit idee eigenlijk al bij mij op en nu viel alles ineens samen doordat ik wist dat ik hier even moest blijven. "Welcome teacher!!!!!!" schreeuwden de kindertjes bij de eerste kennismaking. Het begon allemaal super lief maar al snel vroeg ik mij af of ik niet van de melkboer ben! (grapje pap 😉) Man, man, man, bij tijd en wijle was het nog vermoeiender als de Kilimanjaro! Als er één koter met mijn baardje wilde spelen dan was er wel een ander die mijn witte huid wilde aanraken. Maar dan begon het gekrijs, er was altijd wel een huilpartij! Ze weten gewoonweg nog niet hoe ze moeten delen hè! Ik ga dit keer niet romantiseren of iets weglaten. Nee, het "babysitten" (de lerares liep vaak zonder iets te zeggen weg uit het klaslokaal en ik wist ze niet stil te krijgen 😜) op zoveel kleintjes is absoluut niets voor mij! Ik had mijzelf dan ook enkele dagen meer vrijaf gegeven als gepland maar toch vind ik mijzelf een goed mens! Bovendien moest ik mijn verjaardag en mijn einde aan een alcoholvrije periode in verband met de antibiotica vieren! 😉

Nadat ik weer gezond was verklaard ben ik meteen op safari gegaan. "Thuis" keek ik altijd met groot plezier naar verschillende documentaires op National Geographic, en de afleveringen over "de grote migratie" die bleven mij altijd bij. Dit natuurfenomeen is de jaarlijkse trek van miljoenen wildebeesten, zebra’s, gnoes en gazellen door de Serengeti (Tanzania) en Masai Mara (Kenia) op zoek naar water en voedsel. Het liefste wilde ik de beroemde rivieroversteek meepikken (de mooie beelden die jullie vast ook wel kennen van tv), maar de daadwerkelijke oversteek van de rivier duurt ongeveer één week. Je moet hier dus ontzettend geluk mee hebben en de richting en route die deze dieren nemen kan zelfs ieder jaar iets variëren. Daarom had ik bij het uitstippelen van mijn reis in Nederland bewust gekozen om in dit jaargetijde in Tanzania te zijn, waarin de kudden na een lange tocht zijn aangekomen in de Serengeti en het gebied rondom de Ngorongoro Krater. Dit is ook de tijd van het jaar dat er honderdduizenden nieuwe kalveren worden geboren!! Man oh manneke, mijn eerdere safari's waren al spectaculair maar deze was de crème de la crème!!! 😄 In 3 dagen tijd heb ik wel 20-30 leeuwen gezien, 2x van dichtbij dat ze hun jachtprocedure uitoefenden (helaas kwam het niet tot een kill maar de spanning was om te snijden!), een pasgeboren wildebeest die zijn eerste stapjes zette op aarde en een luipaard met een kleintje waarmee ik "THE BIG 5" heb gecomplementeerd!!! En natuurlijk als absolute kers op de taart een part van de migratie waarmee ik één van de meest bijzondere schouwspelen van moedernatuur heb mogen aanschouwen en iets dat elke dierenliefhebber eens in zijn leven gezien moet hebben!! De zoveelste droom (het blijft maar doorgaan) is in Tanzania in vervulling gegaan!!! 😄

Daartegenover staat het moeilijkste moment van mijn reis, dat ik het zeer slechte nieuws heb vernomen van het overlijden van ome John. Ziek zijn en mijn verwondingen zijn vervelend maar het staat in geen enkel contrast bij dit bericht. Ik was er heel erg van geschrokken. Dergelijk nieuws op afstand ontvangen en realiseren dat je buiten je steunbetuiging om volledig machteloos bent heeft een enorme impact. Het enigste dat je wilt is voor even weer terug zijn om je familie bij te staan. Gelukkig heb ikzelf genoeg afleiding om mij erdoorheen te slaan en ik weet ook dat tante Fien in deze moeilijke tijd op veel goede steun kan rekenen. Al heb ik het ome John nooit verteld, mijn zus en ik hebben ome John en tante Fien altijd beschouwd als een soort van 3e opa en oma en voor dit gegeven zij wij enorm bevoorrecht en ontzettend dankbaar. Ongetwijfeld (hopelijk) heeft hij dit zo ervaren! 

Ondertussen ben ik naar Nairobi gereisd en heb ik dus een Keniaans stempeltje in mijn paspoort erbij gekregen. Ik ben alweer bijna 5 maanden op reis en ik lig daarmee ietsjes achter op mijn schema van 6 maanden door Afrika. Maar dit is zonder meer een heel goed teken! 😜 Ik reis liever op mijn gemakje zodat ik de landen tenminste echt leer kennen met hun cultuur, en vooral de contacten met de lokale bevolking doen mij goed. In Tanzania was ik kind in huis en het was eerder regel dan uitzondering dat iemand aanschoof aan mijn tafel als ik aan het eten was. Zelfs in een "shithole" als Dar es Salaam overkwam het mij dat iemand met zijn gezin en vrienden vroeg om bij mij aan te schuiven, waarop ik werd gebombardeerd tot special guest, en ik mij niet hoefde te bekommeren om de rekening of een vertrek zonder volle maag! 😉 Als reiziger leer je heel goed om mensen te vertrouwen en in te kunnen schatten wie een rotte appel is. Ik ben er ook van overtuigd dat als je openstaat voor nieuwe kennismakingen en nieuwe situaties dat je daarvoor wordt beloond! 😌

Geloof mij, mensen zijn van nature goed! Zoals mijn ome John.... 

Tot het volgende verhaal!!

Groetjes Martijn 😘😘